Για να απαντήσει κάποιος σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει πρώτα να αναλογιστεί τι είναι ζήλια, πώς την ορίζουμε εμείς οι άνθρωποι και έπειτα να δει τι είναι αυτό στη συμπεριφορά του σκύλου που του θυμίζει την ανθρώπινη ζήλια.

Όλα έχουν να κάνουν με το πώς εμείς νομίζουμε ότι ζηλεύει ο σκύλος μας και το πώς ζηλεύει αυτός στην πραμγατικότητα.

Παραδείγματος χάριν. Είμαστε στο πάρκο με το σκύλο μας και καταφθάνει ένας κύριος με ένα χαριτωμένο κουτάβι. Εμείς πηγαίνουμε κοντά, μιλάμε στο κουτάβι και το χαιδεύουμε. Ο σκύλος μας εκείνη τη στιγμή εκφράζει επιθετικότητα προς το κουτάβι γρυλίζοντας. Γιατί; Γιατί ζήλεψε; Επειδή με το να ασχολούμαστε με το κουτάβι, αυτομάτως αφαιρούμε από τον ίδιο (το σκύλο μας δηλαδή) την προσοχή μας.

Παίρνοντας το σκύλο μας για την επιστροφή στο σπίτι, ίσως είναι λίγο στρεσσαρισμένος, όμως εφόσον το ερέθισμα που τον έκανε να «ζηλέψει» δεν είναι πλέον παρόν, παύει να ζηλεύει, παύει να γρυλίζει.

Αν η συμπεριφορά μας αυτή επαναλαμβάνεται κάθε μέρα, ίσως ο σκύλος μας τελικά να αντιδρά επιθετικά κάθε φορά που πλησιάζει κοντά μας κάποιος ή κάτι που ενδέχεται να αποσπάσει την προσοχή μας από εκείνον.

Καταλήγοντας λοιπόν να πούμε πως ένας άνθρωπος ζηλεύει ακόμη και απουσία του ερεθίσματος που του προκάλεσε την αρχική ζήλια, ενώ ένας σκύλος όχι.

Οπότε το αν ένας σκύλος ζηλεύει ή όχι…είναι καθαρά θέμα του πώς εξηγεί ο άνθρωπος τη συμπεριφορά του σκύλου. Ένας σκύλος συμπεριφέρεται «σαν να ζηλεύει» όταν απειλείται κάτι που θεωρεί δικό του, είτε αυτό είναι το παιχνίδι του, η λιχουδιά του, ή η προσοχή των ανθρώπων του.

 

Εριέττα Καραμπέτσου

Διπλωματούχος θετική εκπαιδεύτρια σκύλων
Μέλος της Ένωσης Επαγγ. Εκπαιδευτών, APDT